MAKALE

Yayın Tarihi: 21.01.2013 Pazartesi 18:20:13

Ertelenen Hayaller-Hiçe Sayılan Emekler

Bilal YILDIRIM

Ertelenen Hayaller-Hiçe Sayılan Emekler
Sanırım ‘Gıda Mühendisliği’ mesleği dışında tüm meslek mensuplarının- zanaat erbaplarının üç aşağı beş yukarı belirli bir ücret piyasası vardır. Hatta dışarıdan işgücü alımı durumunda, çoğu zaman, semtin amele kahvehanesi veya amele pazarı olarak anılan yerleri ziyaret edilir ve geçici süreli eleman ihtiyacı buralardan karşılanır. Birçoğumuz belki de böyle bir ziyaret gerçekleştirmemiştir. Bu nedenle kısaca bahsetmekte fayda görüyorum. Az evvel andığımız mekana gidilip kısaca işten bahsedilir ve elemanların bu işe kaça gidebilecekleri sorulur. Genellikle ne kadara çalışacakları bellidir ancak bu soru, onlarla pazarlık etme kapılarını aralama metodudur.  Aslında beyhude bir çabadır. Bize göre insanlar kahvede oturup çay-sigara tüketmekte, iskambil kağıdı karmakta yada okey taşı döşemekte ve ayaklarına kadar gelen iş fırsatını ellerinin tersi ile itmektedirler. O gün işe çıkmama pahasına isteklerinden taviz vermemektedirler. Herhangi bir sosyal güvence, yan gelir sahibi olmayan ve tek sermayesi bileğinin gücü/bedeni olan bu insanlar, takdire şayan bir birlik ve prensiplilik örneği sergilemektedirler.

Gıda sektörü çalışanlarından, aşçıbaşı, aşçı, servis elemanı, depocu, bulaşıkçı, ustabaşı, teknik eleman vs. için dahi ortalama ücret piyasasından bahsedilebilmektedir.

Şüphesiz bu örnekler çoğaltılabilir. Ancak üzerinde durduğumuz asıl mesele; ‘Gıda Mühendisliği’ mesleğinin ve bu mesleği icra eden meslektaşlarımızın neredeyse itibar konusu haline gelen ücret politikası hususudur. Her nedense gıda mühendisleri, ücret politikası ve özlük hakları konusunda bir ortak tavır sergileyememektedirler.

İşverenin ekmeğine yağ süren ve fakat başarılı bir gelecek/iş hayatı düşüncesi ile hareket eden gıda mühendislerini tökezleten bu durum; toplum, işveren ve meslektaşlar nezdinde mesleğin itibar kaybetmesine neden olmaktadır. Aldığı eğitim ve sahip olduğu donanımın karşılığını alamayan, sırf temel ihtiyaçları için çalışan, robotlaşmış, mühendis kimliğini kaybetmiş gıda mühendisleri görmek istemiyorsak eğer, fazlasını değil hakkımız olanı istediğimizi unutmamalıyız.

İş arama sürecinde birçoğumuzun önüne, absürt diye niteleyebileceğimiz teklifler konulmuştur. Komik rakamlar, muhasebeci mühendis, telefonlara bakabilecek mühendis vs.

Hayat şartları zor hatta acımasız ancak öncelikle kendinizin çiğnediği mühendis kimliğinizin, başkaları tarafından çiğnenmesi kaçınılmaz sondur diyerek; soruyorum:

Siz kaça gidiyorsunuz?